Hypnose

Brandaris

14 augustus 2015, Terschelling

Niets is veranderlijker dan het weer, zeker op een eiland als Terschelling.

Vanmorgen de lucht nog grauw en dreigend, rond het middaguur snuffelt de zon weer tussen de wolken. Niet dírect succesvol, maar ze boekt uiteindelijk wel winst.

Nog niet helemaal overtuigd van de goede bedoelingen van ons klimaat, besluit ik vandaag wat te schrijven, niet té ver van een strandtent. Ik loop ‘de Noordvaarder’ op om een stekkie uit te zoeken voor de komende uren en daarbij ontstaat in mij dezelfde veranderlijkheid die ook het weer hier kenmerkt.

De zon wint terrein. De vlakte voor mij, wijds en schijnbaar oneindig, komt tot leven door een spel van zon en schaduw. Wolken opgejaagd, door een straffe wind, trekken grijze banen over het vlakke land om daarna het felle licht vrij te geven dat kleur brengt in het landschap.

De fotograaf in mij neemt het van de schrijfster over.

Gehypnotiseerd als een kind achter de fluitende ‘Rattenvanger van Hamelen’ (niet onbekend onder mijn leeftijdgenoten), loop ik achter het veranderende licht aan.

Doelloos doelbewust zet ik de ene stap voor de andere, nog niet wetend hoe ver ik zal gaan. Even sluit ik mijn ogen. De grond is vlak en ik ken dit land. De stevige wind waait de gedachten uit mijn hoofd. Ik ruik het Wad, voel het zand schuiven onder mijn voeten en zie donker en licht voor mijn gesloten ogen. Even een moment om één geheel te worden met de wereld om mij heen.

Eenmaal op koers nemen mijn ogen en de camera het weer over. Teruggaan is geen optie meer. Hoe verder ik loop, hoe meer ik getrokken wordt door de ruimte voor mij. Voor het eerst besluit ik voor ‘de Noordvaarder’ geheel buitenom te lopen. Nieuwsgierig naar plaatsen die ik tot nu toe slechts vanuit de verte ken.

De lucht wordt blauwer, de zon feller en daarmee mijn bepakking zwaarder en warmer op mijn rug. Te laat besef ik dat de voorbereiding op deze tocht niet zo best verlopen is.

Hoe mooi deze voor mij onbekende zijde van het eiland ook is, soms doet hij wat bizar en onheilspellend aan. In dit niemandsland, alleen, verraden voetstappen in het zand dat ik hier gelukkig niet de enige ben. En dat stelt op een bepaalde manier gerust.

Geen moment verslapt mijn aandacht, ondanks de vermoeidheid die genadeloos toeslaat in mijn benen en mijn mond die alsmaar droger wordt. In cadans loop ik de laatste kilometers over het strand naar het punt waar ‘het hoge duin’ op mij wacht. Een hindernis van formaat, met een adembenemend uitzicht als toefje op de taart. Stap voor stap, bijna kruipend, bedwing ik deze helling. Iedere stap omhoog, is minstens de helft weer zakken door verschuiving van het losse zand. Het roept herinneringen op aan de ouderwetse ‘Cakewalk’ op de kermis.

Het is het allemaal meer dan waard. Eenmaal over de top weet ik dat het slechts nog een kilometer of vier lopen is. Een bekend traject.

Moe, trots en voldaan zak ik later onderuit op het terras van De Walvis. Na mijn krachten weer wat terug te hebben wil ik nog maar één ding. Op de fiets, … naar huis. Totdat…, mijn oog getrokken wordt door een wat gesluierde lucht en een prachtige oranje bal die een geweldige zonsondergang belooft. En wederom verander ik gehypnotiseerd van richting, om samen met Terschelling het licht van deze dag uit te knippen op het Noordzeestrand.

(Zie voor de foto’s bij dit verhaal Noordvaarder Terschelling onder ‘reizen’)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s