Betoverend Schotland

Een roadtrip door The Highlands

Soms heb je het gevoel dat er ergens iets op je wacht om ontdekt te worden. Zonder dat je weet waarnaar je zoekt, bouw je een fascinatie, puur gebaseerd op fantasie.

Dit had ik bij de Schotse Hooglanden. Ik creëerde een beeld nauwelijks getoetst aan de werkelijkheid. Ruig land, immense vlaktes, omgeven door overweldigende bergen en betoverend zonlicht. Van dat licht dat een landschap blij en levendig maakt als wolken hun tranen gedroogd hebben en weer achter elkaar aan gaan jagen. Dat stond op mijn netvlies. Zo moest het zijn. Lees verder Betoverend Schotland

Bijzondere ontmoeting

Ze is geen griekse schone. De mist over haar gelaat heeft sporen van betere tijden gewist. Donkere kringen benadrukken haar ogen en ze beweegt met een vermoeide, instabiele tred. In deze heldere omgeving waar frisse kleuren strijden om de gunst van het bekeken worden, is zij als een grauwe rots op de kade.

Ons ‘kalimèrá’ wordt beantwoord. Ze glimlacht als we plaatsnemen op haar zorgvuldig uitgestalde terras. Een kleine vuurrode visserboot met felgekleurde boeien lijkt te zweven boven het zeegroene water. Lees verder Bijzondere ontmoeting

Morgenstond Terschelling

Na een zware nachtdienst sluit de Brandaris haar wakend oog. Met een laatste knipoog wekt ze Terschelling tot leven en draagt haar licht over aan de dageraad.

Zoals altijd heb ik op dit tijdstip veel moeite om mijn ogen te openen, maar het licht van de schuwe ochtendzon lokt onweerstaanbaar. Het wordt een feestje en ik mag erbij zijn. Om de polonaise te kunnen lopen, lijn ik drie honden aan en loop naar het wad.

Gure wind grijpt om zich heen, maar de kou verliest het van de warme gloed op mijn netvlies, die razendsnel door mijn aderen trekt. De temperatuur stijgt en ontwaken is zelfs voor mij nu geen strijd meer. Lees verder Morgenstond Terschelling

Schrijfchallenge dag 9

‘ Wíj hoeven ons niet meer voor te stellen hè?’ zei hij met een glimlach op zijn gezicht. Oei, dát had hij nou net niet moeten zeggen. Het schaamrood kleurde acuut mijn wangen door deze deja vu.

Een uur eerder…

Er zijn van die dagen dat lichaam en geest het niet eens zijn. Ken je dat? Je komt op een splitsing, je hoofd gaat een straatje om en je lijf gaat volgzaam met jou mee. Als mijn agenda overuren draait, slaat deze chaos bij mij wel eens toe.

Op zo’n moment arriveerde ik op een zonovergoten dag bij het huis voor een feestje. Voor mij geen vreemd adres hoor, integendeel. In dit huis was ik al talloze keren op bezoek geweest.

Ik liep goedgemutst de oprit op en belde aan. Tijdens het wachten keek ik wat om me heen. ‘Goh, het ziet er hier heel anders uit. Het lijkt wel of de melkbus bij de deur is weggehaald.’

Mijn systeem reageerde niet.

‘Het is wel wat kaal zo. Volgens mij is er ook een ander huisnummerbordje gehangen.’

Bizar, maar er ging géén belletje rinkelen.

De deur ging open, ik keek een wildvreemde in de ogen en zei: ‘Hallooo, ik kom voor het feestje’ en stapte, zonder ook maar op enige goedkeuring te wachten, nog net niet over de tenen van de man, de ruime hal in.

Mijn geweten protesteerde nóg steeds niet. Tja, zeg nou zelf. Op hoeveel plaatsen bel je niet aan voor een feestje en doet degene die het dichtst bij de deur staat open. Da’s niet gek, tóch?

Ergens ver weg begon er nu wél wat te borrelen. Het beeld van de ruimte op mijn netvlies liep niet synchroon met mijn blijkbaar niet zo fotografisch geheugen.

Ik keek nog eens goed rond en besefte dat er wel heel rigoreus de bezem door gehaald was. De sfeer was ook helemaal anders.

Oké, de situatie vroeg om een reset.

Waarom is er zoveel veranderd, zonder dat ik daar enige weet van heb? We zijn vriendinnen, een verbouwing zou ze me toch wel verteld hebben?

Ik keek nog eens naar de butler in kwestie. Het vraagteken op zijn voorhoofd tekende zich inmiddels bijna driedimensionaal af.

Nou, op dát moment kon ik niet meer spreken van een rinkelend belletje. Een gong sloeg hard de genante realiteit mijn hoofd binnen.

‘Uhmm, ik, uuhh… dénk dat mijn navigatie offline geraakt is onderweg… Dit is níet het huis van… ’

‘ Nee, als je voor het feestje van de buren komt, moet je een blok verder zijn’, was zijn verhelderende antwoord.

Ik kreeg het ineens heel warm, zette mijn versnellingsbak in zijn achteruit en verdween zo abrupt als ik gekomen was. Ondertussen liet ik luid mijn excuses horen. Twee deuren verder deed ik een nieuwe, dit keer succesvolle, poging.

 

Is dit het meest genante dat ik ooit heb meegemaakt? Dat hou ik voor jullie verborgen. Meer vertellen zou zo maar écht genant kunnen worden.

Schrijfchallenge dag 3

‘Mijn beste vriendin’

Zo’n jaar of twee geleden leerde ik jou kennen. Ik stapte schuchter in onze vriendschap. Twijfelde of er een klik tussen ons zou ontstaan. We waren immers enorme tegenpolen.

Van buiten lijk je hard en gesloten. Wat gladjes op een bepaalde manier. Maar naar mij stel je je moeiteloos open. We lachen samen, ik leer van je en soms weet je me tot in mijn diepste te ontroeren. Onze liefde voor muziek zorgt voor avonden genieten van klanken in allerlei stijlen.

Zonder enig spoor van verveling bied je mij altijd weer een luisterend oor. Dat maakt jou zo bijzonder. Ik vertrouw je al mijn verhalen en ideeën toe en schrijf je brieven. En als mijn herinneringen vervagen, durf ik op jou te bouwen. Jouw geheugen is ongekend.

Toch zijn er momenten dat je het bloed onder mijn nagels uithaalt . Dan duw ik je van me af en dreig je kapot te maken. Ik begrijp niets van het eigengereide leven dat je leidt en raak mijn grip op je kwijt. Maar op de grens van mijn razernij slaat de angst toe. De angst om te verliezen wat ik samen met je heb. In mijn spijt, koester ik weer jouw aanwezigheid, kom tot bezinning en ga op zoek naar hulp om onze relatie te herstellen.

 

De haat-liefde verhouding tussen een digibeet en haar Macbook 🙂

Fotografie en verhalen over alledaagse dingen, natuur en reizen.